Wormmaan

In de lunchpauze is er taart. Vorige week werd een van mijn collega’s vader. Hij glimt, we feliciteren hem en vragen naar bijzonderheden. Dan ontrolt zich het geijkte gesprek, over de verbluffende universaliteit van de aangeboren natuur. Verbaasd beaamt iedereen dat het echt zo is, je kunt kinderen alles aanbieden maar jongens spelen nou een keer liever met auto’s en meisjes met poppen. De wereld is godzijdank in orde, klinkt opgelucht door in hun lachen en ze delen anekdotes over zichzelf of hun kinderen.

In Wormmaan, winnaar van de Libris Literatuurprijs van 2022, gaat Mariken Heitman verder op de thema’s die ze aansneed in haar debuutroman [b:De wateraap|43703541|De wateraap|Mariken Heitman|https://i.gr-assets.com/images/S/compressed.photo.goodreads.com/books/1548431509l/43703541.SY75.jpg|68006787]. De natuur is opnieuw nadrukkelijk aanwezig; daarnaast speelt de landbouw een grote rol, zowel in het verhaal van Elke, ditmaal een zaadveredelaar die zeven jaar werk verloren ziet gaan doordat een concurrent net eerder is met een kwekersrecht op een nieuwe pompoen, als in een tweede verhaal dat zich 9000 jaar eerder afspeelt in de Levant.Ook in Wormmaan heeft Elke moeite zich te schikken naar haar vrouw-zijn: Ik tors haar altijd mee, de vrouw die ik nooit werd. Ze zou het liefst ‘de regels opheffen’, wat me deed denken aan wat Marlen Haushofer schreef in [b:De wand|58642310|De wand|Marlen Haushofer|https://i.gr-assets.com/images/S/compressed.photo.goodreads.com/books/1627364583l/58642310.SY75.jpg|573687] op het moment dat haar hoofdpersoon alleen op de wereld achterblijft. Elke reist echter naar een Waddeneiland, om daar te zoeken naar de ‘oererwt’. Haar reflecties, herinneringen en vergelijkingen vormen de kern van het boek. En passant lijkt Heitman daarbij af te rekenen met de theorie van de wateraap.Wormmaan is goed geschreven en bevat mooie passages. Opnieuw strooit Heitman met boeiende gedachten over de natuur en evolutie, zoals over de Floresmens. Tegelijkertijd is het boek niet altijd goed te volgen en bij vlagen eentonig. Dat vond ik zeker van het tweede verhaal over Ra. Omdat ik de twee romans van Heitman achter elkaar las, ben ik voorlopig wel verzadigd.

This is a book that I think that I need to read again. There is a lot in it and I'm sure that I've also missed a lot. That is mostly because the text is (I think) multi layered, but also because some parts were hard to concentrate on. I blame myself, not the author!
The protagonist is a botanist (like me), so that is fun. In many other ways she isn't at all like me, so that is fun as well.
The book recenently won the Libris literature prize, and I think we'll deserved.