I've never played Fate. Maybe I never will. This book was still worth reading. In TTRPGs people often want to explore characters with disabilities and this book helps you do so in a way that respects the people who actually have to live these disabilities.
The book also provides some handholds on making your table more accessible, which is nice.
My only issue with this book is that there isn't more of it.
The impossible has been accomplished. The Lord Ruler -- the man who claimed to be …
Enjoyable, but probably kinda suffers from being stuck in between two books. For a book of this size, relatively little actually happens. This wasn't necessarily boring, although I did feel like I was waiting for something really cool to happen and the book never achieved the level of coolness the first book in the series promised. Regardless, I'm eager to start the last book in this trilogy.
An interrogation is not a harmonious exchange between two individuals.
It's a conflict.
And in …
Ultimately the main advice of the books boils down to: "Don't talk to the police." This doesn't make it useless, however. The basic advice is worth repeating and the book offers an insight in techniques that might be employed by your adversaries to break your silence, as well as methods to help you resist those attempts. It's worth knowing in advance what to expect and how best to behave. Acting in accordance with your own values and desires is generally easier when you have sufficient information.
Zijn politieke partijen de oplossing, of eerder een oorzaak van het democratisch deficit en de …
Politiek Zonder Partijen - Review
3 stars
Moest het boek langer zijn, had ik me eraan geërgerd, maar het is kort genoeg om interessant te zijn.
Om een review te schrijven die de lading dekt zou je een antwoord moeten formuleren op zowel de tekst van Weil als op het antwoord van Gescinska, iets waar ik noch de kennis, noch de goesting voor heb. Als anarchist sprak een kritiek op partijen mij wel aan, maar Weil's analyse is soms wat oppervlakkig en zeker bij het geven van mogelijke oplossingen laat ze toch wat te wensen over. Gescinska van haar kant lijkt ook niet helemaal in staat om het mystiek Christelijke en het anarchistische aspect van Weil's essay te analyseren. Vooral Weil's afkeer van deel te zijn van een gemeenschap die bepaalde gedachten, meningen, en gedragingen verwacht van diens leden zorgt er (volgens mij) lijkt Gescinska wat op een dwaalspoor te zetten.
Het volgende is uiteraard mijn anarchistiche …
Moest het boek langer zijn, had ik me eraan geërgerd, maar het is kort genoeg om interessant te zijn.
Om een review te schrijven die de lading dekt zou je een antwoord moeten formuleren op zowel de tekst van Weil als op het antwoord van Gescinska, iets waar ik noch de kennis, noch de goesting voor heb. Als anarchist sprak een kritiek op partijen mij wel aan, maar Weil's analyse is soms wat oppervlakkig en zeker bij het geven van mogelijke oplossingen laat ze toch wat te wensen over. Gescinska van haar kant lijkt ook niet helemaal in staat om het mystiek Christelijke en het anarchistische aspect van Weil's essay te analyseren. Vooral Weil's afkeer van deel te zijn van een gemeenschap die bepaalde gedachten, meningen, en gedragingen verwacht van diens leden zorgt er (volgens mij) lijkt Gescinska wat op een dwaalspoor te zetten.
Het volgende is uiteraard mijn anarchistiche bias, maar beide schrijvers zouden volgens mij baat hebben bij een insteek die er niet van uit gaat dat parlementaire democratie de enige optie is om in gelijkheid en vrijheid samen te leven.
Zijn politieke partijen de oplossing, of eerder een oorzaak van het democratisch deficit en de …
Volgens Gescinska kan je Simone Weil niet links of rechts noemen.
De pagina's nadat ze dit schrijft zijn een opeenvolging van beschrijvingen over hoe Weil kilometers reist om met syndicalisten te organiseren, zichzelf niet meer gunt dan de gemiddelde werkloosheidsuitkering, scholing organiseert voor fabrieksarbeiders, en zij-aan-zij met de anarchisten strijdt in de Spaanse Burgeroorlog.
Where ash falls from the sky, and mist dominates the night, evil cloaks the land …
Mistborn Review
5 stars
Very fine book. While I didn't enjoy it as much as the other Sanderson series I've read (The Stormlight Archives) it's noticeably less dense and I went through it a lot faster. This is partially because the topic of revolutionaries might be closer to my heart, but largely because the worldbuilding is less dense and the characters are somewhat less complex (which isn't a criticism, but more of an observation).
Some of the action scenes were particularly strong. As someone who doesn't really have a visual imagination, I could still understand what was going on while also being sufficiently amazed at what was happening. One sequence in particular seemed to come straight out of one of those cool fan animations of Final Fantasy characters that were popular on gametrailers ages ago (really showing my age here).
Absolutely recommended and I look forward to reading the rest of the series.
Where ash falls from the sky, and mist dominates the night, evil cloaks the land …
Very fine book. While I didn't enjoy it as much as the other Sanderson series I've read (The Stormlight Archives) it's noticeably less dense and I went through it a lot faster. This is partially because the topic of revolutionaries might be closer to my heart, but largely because the worldbuilding is less dense and the characters are somewhat less complex (which isn't a criticism, but more of an observation).
Some of the action scenes were particularly strong. As someone who doesn't really have a visual imagination, I could still understand what was going on while also being sufficiently amazed at what was happening. One sequence in particular seemed to come straight out of one of those cool fan animations of Final Fantasy characters that were popular on gametrailers ages ago (really showing my age here).