User Profile

@gaski@books.babb.no Ja, du har eit godt poeng. Eg les ikkje så mange novellesamlingar, så sjeldan eg får reflektert særleg over opplevinga.

Las denne med elevar. Ein stor suksess for min del, i den forstand at eg hadde det kjekt. Eg trur også at mange av elevane koste seg. Det tok litt tid å kome inn i, og det hadde kanskje vore lurt å visualisere lesinga litt med bilete frå ei oppsetjing.

Sjølve stykket har eg lese nokre gongar før, men det er ei stund sidan no. Eg likte kor erkebergenske enkelte av figurane var. Det er ikkje mykje subtilitet i stykket, men det var vel heller ikkje noko mål. Eg liker også godt korleis Grieg skildrar kva han se for seg av musikkovergangar, bruk av lys og liknande. Det er noko anna enn Ibsen sine dører.

Ein fin novellesamling som skildrar folk, ofte arbeidsfolk, som på ulikt vis opplever at noko skurrar i livet. Ein blir stort sett kasta inn i situasjonar, der ein må navigere oss inn i kva det er som skjer, og kven det er som fortel (eller blir fortalt om). Det blei stort sett til at eg las ei og ei novelle, sjølv om det ikkje er store boka. Det er på ein måte litt krevjande å bli kasta ut i ein ny skjebne kvar gong, sjølv om eg aldri var misnøgd då novellene var over.

Eg har tidlegare vore guide på Bryggen i Bergen og prata høgt og mykje om kva hanseatane gjorde. Eg skulle ønske eg hadde lese denne boka den gong då. Ikkje fordi eg sa mykje som var feil, men fordi eg i for stor grad omtalte dei som ein fast form, heller enn eit endrande landskap. Denne boka får flott fram korleis dei klarte å halde ein viss kontinuitet, sjølv om dei gjekk gjennom store endringar. Og eg liker korleis han hentar fram konkrete historiar (gjerne frå rettsdokument) og brukar dei til å forstå tida han skildrer.

Samtidig blei det av og til litt for mange namn og hendingar på få sider, som gjorde at det av og til gjekk litt i ball for meg. Men det handlar sikkert like mykje om at eg delte opp lesinga over lang tid.

Eg likar at denne er basert på manuset til ein TV-serie (Blindpassasjer) heller enn sjølve TV-serien. Det gjer at eg både kan kjenne att historia, men samtidig oppleve ho som ny.

Det er ikkje lenger eit marked for blad vil eg tru, men mest av alt tenkte eg at dette hadde vore perfekt som følgjetong i eit teikneserieblad. Kanskje av typen antologiblad som dei hadde før, i teikneseriane si storheitstid. Tenk om nokre dusin norske/nordiske serieteiknarar kunne ha livnært seg på å lage teikneseriar til noko sånn. Og om ein kunne ha kome på jobb/skule dagen etter bladet kom i postkassa å snakke om det. Akk.

Ikkje la deg lure: denne boka handlar faktisk om ål. Ja, det er eit essay som også er innom døden, vitskap og familie. Men først og fremst er det ei skikkeleg fin bok om mysteriet som er ålen. I tillegg til ein god dose biologisk informasjon om ål, følgjer boka også den reisa som menneskje har vore gjennom for å lære meir om ålen. Og alt me framleis ikkje veit.

Eg kan ikkje sjå føre meg nokon som denne boka ikkje er relevant for.

Eg lo fleire gonger i laupet av denne romanen, og om du liker Erlend Loe sin humor, vil du også like denne. Den har nokre satiriske spark i mange retningar, men eg er einig med anmelderkorpset sin kritikk av det låge ambisjonsnivået her. Loe gjer det litt for enkelt for seg sjølv med å ikkje ta historia/konseptet lenger.

(Eg las denne på nynorsk, men eg veit eigentleg ikkje kor mykje det har å seie.)

Kittelsen var morosam, sjølv om det må innrømme at det nok ikkje er alt som er like moro teke ut av kontekst. I denne boka får ein først og fremst sjå ein del flotte illustrasjonar av Kittelsen, men eg likte også godt essayet av John David Nielsen. I det argumenterer han for at Kittelsen ikkje er ein god illustratør fordi teikningane steler merksemda med å vere eigne verk - og at han ikkje er god til å teikne for born fordi han sjølv teiknar med eit born sitt blikk. Begge poenga argumenterer han godt for. Eit høgdepunkt er hans tolking av Batrachomyomachia, mest fordi eg ikkje visste at det fanst.

Sommarens leseprosjekt, med nokre opphald. Eg kan fort ta meg i å bli sjalu (eller kjede meg) når eg lese reisebøker, men Fatland klarer veldig fint å balansere eigne erfaringar med dyktig historieformidling. Og mens eg kjem til å gløyme mykje av det eg har lese i denne (også), er det også delar av han som har sette seg, t.d. historia om Fernão Lopes på Saint Helena. Fy søder.

Ein herleg, nesten fandenivoldsk, fabel. Eg visste ikkje av Vesaas skreiv tekster som denne, og han verkar som skapt for Kverneland sine illustrasjonar.

Bull liker å vere raus, og det er han her også. Eg skulle ønskje at bilete av heile freska var i fargar. Tru kor vanskeleg det er å få sett freska no i dag.

Dette er (ei norsk attdikting av) ei samling dikt om situasjonen i Belarus ca. 2021 av ein belarusisk diktar. Dikta blei først publiserte i sosiale media, og ber preg av å vere frå ei konkret samanheng. Det løyser boka fint med å ha gode kommentarar undervegs til dikta, slik at ein kan lære noko om situasjonen. Sluttordet kunne godt vore eit forord, sidan då hadde det vore tydelegare korleis ein skulle forstå desse. Særleg om du berre snubla over boka, utan å vite noko om ho.